Jonathan en Anastacia

Jonathan en Purdey

Pleasure en David

Voor de algehele ontwikkeling van het gevoelsleven van een kind is wetenschappelijk aangetoond dat het hebben van een huisdier hier een positieve bijdrage aan levert. Uit eigen ervaring weet ik dat dit zo is. Echter het is van groot belang dat u , wanneer u erover denkt om een pup aan te schaffen, zich verdiept in de communicatie tussen hond en kind. Het is van belang dat de hond weet wat zijn plaats in het gezin is. Het gezin staat voor roedel in hondentaal. De baas staat bovenaan en is dus de roedelleider. In een roedel heerst een duidelijke hiërarchie. De leden van de roedel bepalen hun plaats (rang) ten opzichte van de andere roedelleden. De hond accepteert veel meer van een roedellid (gezinslid) dat hoger in rang dan hemzelf staat dan van een lid dat lager in rang staat. Dit vindt zijn oorsprong vanuit het instinct om te kunnen overleven zoals de wolven deden en nog doen. Bij de wolven is het van groot belang om als groep te kunnen samenwerken. Ieder lid moet duidelijk weten wat de rolverdeling is en dat een ieder zich houdt aan de natuurlijk regels die horen bij die rolverdeling.

Met deze wetenschap in uw achterhoofd kunt u al gauw de volgende conclusie trekken. In uw gezin bent u de baas en is de hond de laagste in rang. Althans zo moet het zijn.

Het is goed te weten dat een hond zelden een kind tot circa 10 jaar erkent als ranghogere. Dit natuurlijk afhankelijk van het karakter van de hond en de opstelling en uitstraling van het kind. Bovendien zal uw hond altijd proberen in rang op te klimmen. Daarnaast moet de kinderkamer altijd verboden terrein zijn voor de hond. De hond moet een vaste plaats hebben waar hij "down" of "af" gaat wanneer dat wenselijk is.

In een roedel heeft de ranghogere het recht om de ranglagere te corrigeren wanneer deze zich niet houdt aan de regels die bij die rollen horen. Een ranglagere behoort geen dominante gedragingen toe te passen tegenover een ranghogere. Dominante gedragingen zijn bijvoorbeeld; over de hond heen hangen, over zijn kop/rug aaien, omhelzen etc. en zeker geen prooi afpakken. Denk in dit geval aan een voedsel, speeltje of bot.

Nu is een Labrador van oorsprong een goedhartig dier wat al heel gauw een sterke vriendschap zal ontwikkelen met een kind en zal op basis hiervan veel kunnen accepteren. Toch moet u ervan uitgaan dat uw Labrador het kind niet als ranghogere zal erkennen en dat hij zijn natuurlijke recht tot corrigeren zal houden. U moet dus niet proberen uw labrador in dit opzicht te veranderen maar inspelen op deze wetenschap!

Graag geef ik u de volgende tips:

Laat NOOIT uw kind alleen met de hond wanneer ze nog erg klein zijn.

Zorg ervoor dat uw kind de hond geen pijn kan doen.

Wakker geen concurrentiestrijd aan maar geef de hond ook voldoende aandacht.

Verbeter de gehoorzaamheid van de hond.

Laat het kind nooit zelf naar de hond toe gaan maar laat de hond naar het kind komen om aandacht te geven op eigen initiatief van de hond.

De hond houdt niet van stevige omhelzingen, oppakken, aan oren, poten of staart zitten.

Doe geen spelletjes die uitmonden in machtsstrijd, geen vechtspelletjes, trekspelletjes etc.

Misschien ten overvloede maar jonge pups bijten vrijwel altijd in de eerste fasen van hun leven. Dit heeft niets met valsheid te maken maar behoedt uw (kleine) kind hiervoor. 
Met handjes wapperen, wegrennen, gillen en hard huilen zijn uitdagende gedragingen voor 
honden.

Leer uw kind al gauw deze regels om ongewenste bijtincidenten te voorkomen.